Melancholy and Classical Music

Another day in the office, it’s a good one actually. Working on a different environment for the second time around this year is a blessing for me. Sadness fell because it’s the last day of my supervisor at work. She’s been really, really good to me even though we only knew each other for two months. But that’s office life, some will come and some will go. It’s a vicious cycle and the outcome is very inevitable. Good luck to your future endeavors Stephanie, may the force be with you always.

After the client meeting, I started working on my tasks that piled up, thanks to the long weekend. I have to finish them in a short span of time.

To concentrate on the tasks at hand I listened to classical music and started playing Mozart. His concerto is one of the best background music when working. I take a sip on my coffee and work my way on the reports.

Then one message came through to my phone. The friend zone is welcoming me back inside. Being the stupid ass that I am, I didn’t get the first time she said that it’s not possible, as the conversation progress, I started to realize that the ship has sailed and only a fool would try to continue. The fool that I am, I tried to continue but to no avail.

Chopin’s Op. 27, No. 1 in C sharp minor. Larghetto starts to play in the background. I feel the soft touch of melancholy in every caress of the pianist on the piano. It’s very sad. I feel like staring on my own drama scene where I got dumped by the girl I tried to woo. True to the very atmosphere of what’s currently happening to me at the moment, you might imagine the sad scene.

I’m a veteran of heartbreaks; I’ve experienced a lot of it; the what-ifs and the one that got away. I’ve experienced it all, from hell and back again.

As Chopin continues to play, the time flow slow for me, I remember all of the times that I let my guard down. From the time my hair is all black, to being long hair, dreadlocks up to the present where my hair is almost gray. It’s been a long time, so many heartaches a lot of stupid love shit happened to me. This pain is nothing compared to what I have endured in the past. I keep telling that to myself. Chopin’s Op. 37, No. 1 in G minor. Lento plays in the background. The sadness continues.

I have to continue working because I have a deadline to beat. I keep it at the back of my head, focusing on what matters at the moment, the tasks. I need to finish these reports or my client will chew me out.

Break time starts; I went down and have a smoke. I bought cup noodles because my food is not that good and I need some energy to continue working. Coffee cannot save me from hunger and sadness; I need something to consume other than coffee.

To take away my mind from what’s been bothering me. I talked to my colleague about politics. Its funny politics saved me for a while from being consumed by sadness.

After the long talk about politics and other things in life with my colleagues. I went back to my station. Once again, sadness is there, and also the pending tasks waiting for me and saying. “Welcome back stupid. Time is running out gotta finish us before the end of your shift.” Yeah, I need to finish them, and continued playing Chopin’s Op. 62, No. 2 in E major. Lento.

After two hours of battling with the deadline, I finally finished the two reports. It took me a lot of time to collate them and compile them into a report. I need to learn how to use Google’s Data Studio to make my life easier next time.

Time to go home, Chopin’s masterpiece still rings in my head alongside the thought of being friend zoned. God damn it they jive well in my head.

I went out of the office and light up another stick before going home. Probably the best time to forget and kill some brain cells to help me forget, hitting the cigarette while walking towards the parking lot.

Started the engine of my bike and drove it out of the parking lot.

Chopin’s Op. posth in C minor plays in my head as I ride home.

 

 

Advertisements

Diamond: in a world full of fake glasses

diamonds

 

I that a designer brand of clothes you wearing?

How much money do you have in your ATM?

Do you live in a luxurious house?

Do you have a fancy car?

Do you chill at a 5 star hotel in the weekend?

Is that Rolex in your wrist?

Is that the new iPhone you have there?

Are you going to a party all night long with lots of random rich people?

Are you the CEO, Boss, Manager, Team Leader at your work?

Are you friends with a celebrity, politician, or someone famous?

If you answer those questions with a thunderous YES….. Can you be my friend?

I promise to be at your side always.

In good times. Oh I’ll be there even if you don’t want me to.

Maybe in bad times.. As long as you pay for the drinks or else, fuck off. I’m busy with my other rich friends.

I won’t reply to your messages in case you need me, instead I’ll message you if I need help.

I’ll be a diamond in a world full of fake glasses. Well if you hand me cash that is.

You’ll be my personal bank, whenever I need money. And you have to call in time of my need coz I need you.

If ever the time come that

You wear cheap clothes.

Your bank account is depleted.

You lost your job.

You move to a cheap apartment

You walk because you sell you fancy car.

You can’t afford to stay in a 5 star hotel.

You wear a cheap watch.

You can’t afford the new iPhone.

You prefer to stay home and  watch TV reruns coz you can’t afford going out like you used to.

You lost your job position and work status.

You only know famous people, celebrities and politician coz they appear on TV.

I’ll be gone with the wind. Pretend that you and I never known each other. We are strangers.

Be on good or bad times? Your on your own now. So fuck off.

Because my existence belongs to a world where everything shines, glitters, full of attention and cash ever flowing.

I’m your fake diamond.

In a world full of fake glasses.

 

Looking back and facing forward

IMG_3007

Hey.. what happened last year? Gonna face forward first.

Blogs about the start of a year is too mainstream and common nowadays. But here I am, doing it also. Hipster.. LOLZ 🙂

Year 2012 is a good year gone by, a lot of things happened last year, good and bad. a lot of plans succeed and a lot failed. dreams come true and a lot of more.

Dreams.. there are two major dreams that I fulfilled last year.

First one would be meeting with my idol. Bamboo Manalac (Thanks Philam Life). Great guy,enigmatic, easy to approach and still delivers an electrifying performance

Halelujah – Bamboo

Second is buying my own gaming console. PS3!!! and playing Metal Gear Solid 4! (Metal Gear Rising: Revengance will be available next month..) added to that, my own LED TV (for gaming and watching movies purposes).

Ahem, Big Boss Emblem Highest Rank You Can Get in MGS4

Big Boss Emblem Highest Title one can get in Metal Gear Solid 4 : Guns of The Patriots 🙂

And other simple dreams  achieved with the help of my dear mother. (Thanks Nay! I owe you a lot! Love you!)

Concert gigs attended on 2012: Hansons Live in Manila, Cranberries Live in Manila, Gloc 9 Album Launch, Ely Buendia Sings the Hits. all good concert and the good thing about that? No pennies spend buying concert tickets! 🙂

The yearly Toy Convention in Megamall  gets better coz Kamikazee rocked the ToyCon and even Jahziel Manabat don a sexy cosplay suit! (I hope this year she will participate too.) also the Gosiengfiao Sisters entertained the event goers as well.

Sexy Jahziel Manabat on her sexy costume \m/

Sexy Jahziel Manabat on her sexy costume \m/

Wo-Oh by Kamikazee. Shot during the 2012 ToyCon

New Friends added on the friendlist –  Sir Nates (Nathan Peter Azarcon) – The Vocalist/Bassist of band Hijo. One of my idols and yet to meet in person accepted my friend request and often like my posts in facebook.  (Maybe my dream of meeting the most famous line up of Rivermaya is not a far fetch dream after all 😀 )

Sir Nates!!

Sir Nates!!

As for other things like lovelife : The score would be zero. (Hopefully this year I could meet her.. Naks! optimistic!)

My career is steady in 2012 even as I type this blogpost. Big plans ahead this year 2013 but all I need is the perfect time to execute it. plans and execution must be in proper time and place, coz we’ll never know when the shit gonna hit the fan.

2013 is a fresh new start for me. New challenges awaits, events to go, concerts to attend, guitars to play, gigs to jam, new songs to sing, party to rock, booze to drink, moments to treasure, new friends yet to meet, new video games to play, mountains to climb, a love to share.

Another good year to celebrate and life to spend. And though this blog post might be late for 3 weeks (today would be the 3rd quarter of the month of January 2013).. What the heck, I still manage to post this anyway.

Cheers for 2013! Rock and Roll and may the force be with us always.

A sad memory of April Fool's Day

Nagising ako ng maaga sa araw ng Linggo, mga alas syete yun ng umaga, rinig ko ang ingay ng mga tao sa bahay dahil sa pag mamadali na mag simba dahil kasabay ng April Fool’s day ay Araw ng Palaspas, Simula ng Holy Week. Pag labas ko ng  kwarto wala na akong ibang nadatnan na tao sa bahay kundi si Kuya Armin, busy sa kanyang panonood ng kung ano man sa kanyang celphone. Una kong hinanap ang iphone ko para mag check ng mga updates sa facebook at kasunod noon ay ang pag titimpla ng 3 in 1 na kape at pag luluto ng pancit canton.

Hindi ko mawari kung bakit sa araw na ito ay parang malungkot ako at tila may nakakalimutan. Iniisip ko yun habang ako ay abala sa pag kain at panonood ng TV. Tapos na maligo si Kuya Armin at nakapagbihis na ito at nag paalam na siya ay aalis na. Nag pasya ako na mag gitara dahil naalala ko na darating pala ang mga kabanda ko ng mga bandang hapon para mag praktis. Ako ang nag set ng araw ng praktis pero parang sabog pa ako at tila nakalimutan ko ang schedule na nai-set. Sindi ng yosi, kinuha ang gitara na hiniram sa kapit bahay at sinimulan kong tipahin ang gitara, Random chords, wala ako idea ng mga oras na iyon kung ano ang chord pattern ng aming pa-praktisin na kanta. Patay na naman ako nito kay Pidjong.. sermon de gulat na naman pihado mamaya.. Nag gitara sa tindahan para na din mag bantay at makapaglibang.

Habang ako ay nag sisifra ng mga chords ay biglaang dumaan ang tricycle na may tugtog na kanta ng The Cranberries. Ode to My Family. Unti-unti ko nang naaalala kung ano ang meron sa araw na ito. pero di ko pa maalala kung ano, hanggang sa dumating sila erpats at ermats galing sa pag sisimba. at ako naman ay nag iba ng pwesto ng pag gigitara. Paglipat ko ng pwesto ay sya naman labas ng kaibigan kong si Renan para mag linis ng kanyang sasakyan.. Kumpleto na ang mga taong may kinalaman, ang kanta, kulang na lang ang saktong oras.

Lumabas ako ng bahay at tinigilan ko saglit ang pagyakap at paghaplos sa gitara para makipag kwentuhan sa kaibigan ko. tungkol sa kanyang sasakyan. Along the conversation bigla ko na lang nasabi kanya kung ano ang gumugulo sa aking sa tanghaling iyon.

“Pre, death anniversary nga pala ni Lola ngayon.”

Oo. nakalimutan ko ang araw na iyon.. aminado ako.. sa sobrang tagal hindi ko na siya naalala. masakit na yugto ng buhay  namin yun. Unang beses ko makakita ng tao na unti unting nawawalan ng buhay. nahihirapan, namamatay. Nag simulang mag balik sa aking gunita ang lahat.

Starting Point ng Flashback

 April 1, 1995

Araw ng bakasyon, Uso ang roller blades noon, healthy ang Pinoy music scene, nag sisimula pa lang pumasok ang impluwensya ng mga foreign acts sa Pilipinas, salamat sa pag labas ng MTV sa local channels.

2pm tanghaling tapat pa noon, galing kami ni Renan sa pag roroller blades sa labas ng kalye katulad ng ibang mga bata noon na aktibo sa paglalaro sa labas.

Tinawag ako ni Kuya Armin na noon ay nag babantay kay Lola Tuding, may masamang nangyayari kay lola at kailangan ko daw tawagan sa telepono sila Erpats at Ermats para umuwi ng bahay galing sa pwesto namin sa Cainta noon.

May emphysema si Lola, sakit na nakukuha sa sobrang paninigarilyo, late stages na ang sakit niyang iyon pero ng mga araw na iyon hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin noon.. malala na pala iyon.

Ayoko ipaliwanag kung ano ang nangyari ng mga sandaling iyon pero basta ang tangi ko lang masasabi ay napakahirap tignan ng eksenang iyon.. nakakadurog ng puso. Pinamamadali ako ni Kuya Armin na tumawag sa telepono habang sila ni Renan ay sinusubukang paginhawain ang nararamdaman ni Lola.

“Tay, uwi kayo dito sa bahay si Lola..” sabi ko sa telepono habang kausap si erpats “Anong meron sa lola mo?” sagot niya.

“Nahihirapan siya huminga, kailangan na ata dahil sya sa hospital”. sabi ko ” Paki sabi antayin ako” sagot niya.

Napakatagal ng oras na iyon.. parang napakatagal ng paghihirap.. napakatagal kailan ba matatapos yoon?

Hindi na naantay ni lola ang pagdating nila Erpats. hindi na niya kinaya ang kalbaryong kanyang pinapasan at bumigay na sa laban ng kanyang buhay. Napakasakit makita ang isa sa mga mahal mo sa buhay na namatay sa harap mo mismo, matagal na pag hihirap bago ang huling hininga.

Time of death : 3:00pm

Song playing on the radio:  Ode to my Family

End point ng flash back..

Back to the current time. Pinatugtog ko ang kantang Ode to my Family matapos ko maalala ang lahat tumingin sa malayo at nag isip.  Nostalgic at napakalungkot na tono..

17 years has passed since that time.

Ang pangako ako kay lola na makapagtapos ng pag aaral, makapagtrabaho ay natupad ko na, magkaroon ng tiwala sa sarili, meron na din.. mamili ng mga tunay na kaibigan na hindi ako ipapahamak.. nagawa ko na, may iilan nga lang na nagdala sa akin sa maling lugar noon, ngayon wala na. may mga hula siya sa akin na hindi ko pa natutupad. ayon ang kailangan kong gawin.

Heto ang naaalala ko ngayong April Fool’s Day.. Walang joke time,prank jokes, isang alaala ng kahapong hindi ko na mababalikan at mag lalagi sa aking isipan hanggang sa ako ay nabubuhay.

A sad memory of April Fool’s Day

Nagising ako ng maaga sa araw ng Linggo, mga alas syete yun ng umaga, rinig ko ang ingay ng mga tao sa bahay dahil sa pag mamadali na mag simba dahil kasabay ng April Fool’s day ay Araw ng Palaspas, Simula ng Holy Week. Pag labas ko ng  kwarto wala na akong ibang nadatnan na tao sa bahay kundi si Kuya Armin, busy sa kanyang panonood ng kung ano man sa kanyang celphone. Una kong hinanap ang iphone ko para mag check ng mga updates sa facebook at kasunod noon ay ang pag titimpla ng 3 in 1 na kape at pag luluto ng pancit canton.

Hindi ko mawari kung bakit sa araw na ito ay parang malungkot ako at tila may nakakalimutan. Iniisip ko yun habang ako ay abala sa pag kain at panonood ng TV. Tapos na maligo si Kuya Armin at nakapagbihis na ito at nag paalam na siya ay aalis na. Nag pasya ako na mag gitara dahil naalala ko na darating pala ang mga kabanda ko ng mga bandang hapon para mag praktis. Ako ang nag set ng araw ng praktis pero parang sabog pa ako at tila nakalimutan ko ang schedule na nai-set. Sindi ng yosi, kinuha ang gitara na hiniram sa kapit bahay at sinimulan kong tipahin ang gitara, Random chords, wala ako idea ng mga oras na iyon kung ano ang chord pattern ng aming pa-praktisin na kanta. Patay na naman ako nito kay Pidjong.. sermon de gulat na naman pihado mamaya.. Nag gitara sa tindahan para na din mag bantay at makapaglibang.

Habang ako ay nag sisifra ng mga chords ay biglaang dumaan ang tricycle na may tugtog na kanta ng The Cranberries. Ode to My Family. Unti-unti ko nang naaalala kung ano ang meron sa araw na ito. pero di ko pa maalala kung ano, hanggang sa dumating sila erpats at ermats galing sa pag sisimba. at ako naman ay nag iba ng pwesto ng pag gigitara. Paglipat ko ng pwesto ay sya naman labas ng kaibigan kong si Renan para mag linis ng kanyang sasakyan.. Kumpleto na ang mga taong may kinalaman, ang kanta, kulang na lang ang saktong oras.

Lumabas ako ng bahay at tinigilan ko saglit ang pagyakap at paghaplos sa gitara para makipag kwentuhan sa kaibigan ko. tungkol sa kanyang sasakyan. Along the conversation bigla ko na lang nasabi kanya kung ano ang gumugulo sa aking sa tanghaling iyon.

“Pre, death anniversary nga pala ni Lola ngayon.”

Oo. nakalimutan ko ang araw na iyon.. aminado ako.. sa sobrang tagal hindi ko na siya naalala. masakit na yugto ng buhay  namin yun. Unang beses ko makakita ng tao na unti unting nawawalan ng buhay. nahihirapan, namamatay. Nag simulang mag balik sa aking gunita ang lahat.

Starting Point ng Flashback

 April 1, 1995

Araw ng bakasyon, Uso ang roller blades noon, healthy ang Pinoy music scene, nag sisimula pa lang pumasok ang impluwensya ng mga foreign acts sa Pilipinas, salamat sa pag labas ng MTV sa local channels.

2pm tanghaling tapat pa noon, galing kami ni Renan sa pag roroller blades sa labas ng kalye katulad ng ibang mga bata noon na aktibo sa paglalaro sa labas.

Tinawag ako ni Kuya Armin na noon ay nag babantay kay Lola Tuding, may masamang nangyayari kay lola at kailangan ko daw tawagan sa telepono sila Erpats at Ermats para umuwi ng bahay galing sa pwesto namin sa Cainta noon.

May emphysema si Lola, sakit na nakukuha sa sobrang paninigarilyo, late stages na ang sakit niyang iyon pero ng mga araw na iyon hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin noon.. malala na pala iyon.

Ayoko ipaliwanag kung ano ang nangyari ng mga sandaling iyon pero basta ang tangi ko lang masasabi ay napakahirap tignan ng eksenang iyon.. nakakadurog ng puso. Pinamamadali ako ni Kuya Armin na tumawag sa telepono habang sila ni Renan ay sinusubukang paginhawain ang nararamdaman ni Lola.

“Tay, uwi kayo dito sa bahay si Lola..” sabi ko sa telepono habang kausap si erpats “Anong meron sa lola mo?” sagot niya.

“Nahihirapan siya huminga, kailangan na ata dahil sya sa hospital”. sabi ko ” Paki sabi antayin ako” sagot niya.

Napakatagal ng oras na iyon.. parang napakatagal ng paghihirap.. napakatagal kailan ba matatapos yoon?

Hindi na naantay ni lola ang pagdating nila Erpats. hindi na niya kinaya ang kalbaryong kanyang pinapasan at bumigay na sa laban ng kanyang buhay. Napakasakit makita ang isa sa mga mahal mo sa buhay na namatay sa harap mo mismo, matagal na pag hihirap bago ang huling hininga.

Time of death : 3:00pm

Song playing on the radio:  Ode to my Family

End point ng flash back..

Back to the current time. Pinatugtog ko ang kantang Ode to my Family matapos ko maalala ang lahat tumingin sa malayo at nag isip.  Nostalgic at napakalungkot na tono..

17 years has passed since that time.

Ang pangako ako kay lola na makapagtapos ng pag aaral, makapagtrabaho ay natupad ko na, magkaroon ng tiwala sa sarili, meron na din.. mamili ng mga tunay na kaibigan na hindi ako ipapahamak.. nagawa ko na, may iilan nga lang na nagdala sa akin sa maling lugar noon, ngayon wala na. may mga hula siya sa akin na hindi ko pa natutupad. ayon ang kailangan kong gawin.

Heto ang naaalala ko ngayong April Fool’s Day.. Walang joke time,prank jokes, isang alaala ng kahapong hindi ko na mababalikan at mag lalagi sa aking isipan hanggang sa ako ay nabubuhay.

Still Bolonggoys At Heart

Bolonggoys

I’m kinda inspired on writing this after a small talk with my best friend and kumpare Ian (Fafy as we call him).

It’s been 4 years since we graduated in college and its still fresh in my memories the misadventures, gigs at school we did way back in college. Nostalgic..

What is a “Bolonggoy”? and what the hell did this word did to my life?

I first heard the word Bolonggoy in a song of Green Department “Miss U” and in second time in 2006 when I joined a band bearing that word for it’s name. correct me if I’m wrong here, but as what I’ve heard bolonggoy means “lokong bata” or a wild child. And yes we were wild childs back in college.

You can say that I’m not a true blood bolonggoy because I belong to a different band and different circle of friends before. After my bandmates and some of my friends graduated, I decided to join the Bolonggoy pack and the good times roll after that. We were a struggling band back then and trying to find a place to perform in our school. We all shared the same passion and that was music.

We played music almost everywhere in the school premises, dominantly in the 3rd floor of Rublou Building. we even disturbed the on going classes because of the frequent laughing and singing. We even got scolded by the profs because of that. It was really fun and rebellious in my point of view.

Once we dreamed of  having our own drum set, so we wouldn’t need to go to a band rehearsal studio just to practice. In our dismay, we didn’t get a drum set and god knows where is the money we voluntary contribute everyday. Maybe it was spent on booze we consumed.  I still dream of having my own drumset even today.. suntok sa buwan na pangarap haha!

We may not be the best band in our campus,but we were the best circle of friends back in our days in college. Other people in the campus were drawn into our circle because we were a happy and lively bunch.

Thesis days come and we didn’t have the luxury of time to play as a band but we have the time to strengthen our bond as we deal with our thesis together. we helped each other to pass the dreaded thesis and we did.

One day before graduation we promised to each other that after our college life we will still be the same even we if get married and have family of our own, we will still be the bolonggoys.. Bolonggoys for life ika nga namin noon.

Today we may not see each other very often because of our busy schedules in work and family life, we know that if we want to get together we can.

And now this is my own definition of that word :

Bolonggoy is a way of life, it creates music that can be enjoyed by anyone, it is a form friendship that can last through tough times and will sound till the end of time.

Bolonggoys for life

Ang dalawang dahilan

Alas dos y media na ng madaling araw, hindi pa din ako dinadalaw ng antok. Iba ang gabi na ito. May masakit akong iniinda, hindi dahil sa nasugatan ako o may sakit ako,pero iba ito. Masakit ang dibdib ko na parang may gustong kumawala. Pumatak na lang bigla ang luha ko kanina ng hindi ko alam. Mga dalawang patak iyon, hindi ko alam kung bakit nangyari yon.

Excited ako kaninang umaga dahil sa dalawang dahilan, una ay ang pag paparehistro ng aking motor. Sa wakas, pagkatapos ng isang taon, dalawang minor accident at isang medyo grabe na nakapagbigay sa akin ng libreng tour sa hospital at sandamakmak na gastusin, mapaparehistro ko na ang aking motor. Sa loob ng isang taon hindi niya ako iniwan kaya nilaan ko ang isang araw ko para asikasuhin ang kanyang rehistro.

Tanghali. Pag kagaling ko ng LTO kumain muna kami ni erpats ng tanghalian, pagkatapos noon nag pasya kaming mag sigarilyo muna at magkwentuhan. Tungkol sa mga daan at shortcut ang napagusapan naming habang kami ay nagsisigarilyo. Medyo mahaba ang napagkwentuhan namin at inabot kami ng tig-dalawang yosi kakakwentuhan. Nang magsawa kami at mag aya ako umuwi, sumakay na siya ng jeep at ako naman ay pinaandar ang motor at nauna na akong umalis.

Mainit kaninang nasa kalagitnaan ako ng kalsada. Naalala ko bigla ang kanta ng Rivermaya na “halik sa araw” at iyon ay aking kinanta habang nag mamaneho ako ng motor.  Parang nagbabaga ang kalsada sa sobrang init, sakto sa lyrics ng kanta. Nang makarating ako ng bandang Rosario Pasig, kumulimlim bigla ang kalangitan. Tuloy ang byahe hanggang sa makarating ako ng bahay.

Pag parada ko ng motor sa gilid ng bahay, bigla na lang bumuhos ang malakas na ulan, sakto ang dating ko hindi ako naulanan. Kanta ulit ng Rivermaya ang pumasok sa isip ko. “Ulan”. At sinong hindi aawit kapag umulan. Ayun napakanta ulit ako.

Agad akong dumiretcho sa kwarto para mag palit ng damit at buksan ang laptop para Makita ang dinodownload ko sa torrent kung tapos na.

Bluray Rip ng mga pelikulang Twilight, Eclipse at New Moon ang dinadownload ko. Hindi ko pa napapanood ni isa sa mga pelikulang nabanggit pero base sa mga balita at mga ugali ng taong nakapanuod nito, nag enjoy ang mga babaeng nanuod ng trilogy, taliwas naman sa karamihan ng mga kalalakihan na halos isumpa ang pelikula ng dahil sa bidang lalaki sa pelikula. Iniwasan ko na panuorin ang nasabing mga pelikula. Dahilan? Ayoko ko manumpa ng pelikula, bad yun.

Nasa kalahati pa lang ang porsyento ng download kaya naisipan ko munang maidlip para mabawi ko ang tulog ko at nang makapaghanda sa lakad ko maya maya.

Dumating ang hapon naalimpungatan ako nang biglang pumasok si ermats sa kwarto para ayain ako kumain ng hapunan.

Malapit na ang oras na hinihintay ko. Magkikita na kami at excited na ako makausap siya ng personal.

Ang pangalawang dahilan ng pagkaexcited ko:  makikipagkita ako sa isang kaibigan.

Ayun nga lang hindi na tuloy. Hindi ko masasabing aberya ang nangyari. Dahil hiningi yun ng panahon at hindi ako dapat magalit o magdamdam pero hindi ko malaman kung bakit nasaktan ako sa nangyari, unang beses yun na nangyari sa akin. Sa mga nakalipas na hindi natutuloy na mga lakad o pag kikita ng tropa, na fufrustrate lang ako at mainit ang ulo ko. Pero iba itong nangyari sakin ngayon. Nasaktan ako.

Siguro masyado akong umasa sa pagkakataon na yon na alam ko namang mali. Marami din ako gustong sabihin sa kanya ng personal. Yung totoong nararamdaman ko pero hanggang sa isip ko na lang o sa imahinasyon ko na lang masasabi ang lahat ng iyon sa kanya. At kahit masabi ko man iyon, hanggang doon lang ang limitasyon. Wala nang kasunod.

Sa pagbaba ko ng telepono at paglalakad pauwi, blanko ang isip ko. Diretcho lang ang tingin ko at minsan napapatingin ako sa madilim na langit.  Malalim ang buntong hininga ko ng mga oras na yon. Eksena sa pelikulang drama ang nangyari. Umaalingawngaw sa ulo ko ang salitang “sorry” na narinig ko sa telepono, hanggang sa mga oras na ito.

Ayun siguro ang dahilan ng dalawang patak ng luha kanina.