Bob Ong's Mga kaibigan ni Mama Susan

Mga kaibigan ni Mama Susan

I’m a big fan of Bob Ong, kaya nung mabasa ko sa post ng isa sa mga kaibigan ko facebook na naka realease na ang kanyang bagong libro (Actually November 30, 2010 pa na release ang libro) eh agad naman ako nag pabili sa aking butihing Ina. Since ako ang nakatoka na magbantay ng tindahan at computer shop ngayong araw eh ipinabili ko na sa kanya ang libro.

Going back to the main topic of this blog post, Bob Ong did something different in his latest book. Mga kaibigan ni Mama Susan is like a journal or diary. Oo, journal.. Yung mga pinagagawa nung high school or sa college sa atin ng mga Teacher or Prof. natin sa Filipino or English na for some reasons we don’t know kung may kwenta ba to sa pang araw araw  natin na buhay or kung binabasa nga ba nila ito bago nila lagyan ng marka.

Something fresh if you ask me. Forgive me for being bias to Bob Ong, pero the way that he write the story is simply amazing. I know na may mga kahalintulad din na mga libro na may ganitong format (journal/diary type) katulad ng  Anne Frank: Diary of a young girl etc., This time, makikita niyo ulit ang pag gamit niya ng colloquial words at salitang kalye sa pag kukwento at pa journal pa. Alam kong hindi na bago ang paggamit ni Bob Ong ng mga salitang balbal o salitang kalye dahil nagawa niya ito sa kanyang previous works like Mac Arthur at Kapitan Sino.

Hindi ako magaling sa pag buo ng synopsis kaya pag pasensyahan niyo na ako, it goes something like this :

Umiikot ang storya kay Galo at sa kanyang pang araw-araw na experience sa kanyang buhay sa pamamagitan ng pag susulat sa kanyang journal. Sinusulat niya ang kung anu man ang pumasok sa isip niya  at mga flash backs na nangyari sa kanyang buhay, sa eskwela, bigong pagibig, problema sa bahay, makukulit na pinsan, pag layas sa tinutulyan, ang misteyosang lola niya at ang mga di pangkaraniwang pangyayari sa paguwi nia sa probinsya at panunuluyan sa bahay ng kanyang lola.

I won’t reveal more of the story dahil magiging boring kung iku-kwento ko ang lahat lahat at hindi niyo na gugustuhin na bumili ng sarili ninyong kopya ng libro.

Marami din kayong mare-realize after niyo basahin tong libro na ito (unless kung hindi nio inintindi yung mga nasulat sa libro na ito).

May napagtanto ako after ko mabasa ang libro na ito, may pag ka- Technophobic si Bob Ong. una kong napansin to nung mabasa ko ang mga nauna niyang libro.

Anyways, I really suggest that grab your self a copy of this book and hindi kayo mag sisi sa pag bili at pag babasa sa obra na ito..

Advertisements

Bob Ong’s Mga kaibigan ni Mama Susan

Mga kaibigan ni Mama Susan

I’m a big fan of Bob Ong, kaya nung mabasa ko sa post ng isa sa mga kaibigan ko facebook na naka realease na ang kanyang bagong libro (Actually November 30, 2010 pa na release ang libro) eh agad naman ako nag pabili sa aking butihing Ina. Since ako ang nakatoka na magbantay ng tindahan at computer shop ngayong araw eh ipinabili ko na sa kanya ang libro.

Going back to the main topic of this blog post, Bob Ong did something different in his latest book. Mga kaibigan ni Mama Susan is like a journal or diary. Oo, journal.. Yung mga pinagagawa nung high school or sa college sa atin ng mga Teacher or Prof. natin sa Filipino or English na for some reasons we don’t know kung may kwenta ba to sa pang araw araw  natin na buhay or kung binabasa nga ba nila ito bago nila lagyan ng marka.

Something fresh if you ask me. Forgive me for being bias to Bob Ong, pero the way that he write the story is simply amazing. I know na may mga kahalintulad din na mga libro na may ganitong format (journal/diary type) katulad ng  Anne Frank: Diary of a young girl etc., This time, makikita niyo ulit ang pag gamit niya ng colloquial words at salitang kalye sa pag kukwento at pa journal pa. Alam kong hindi na bago ang paggamit ni Bob Ong ng mga salitang balbal o salitang kalye dahil nagawa niya ito sa kanyang previous works like Mac Arthur at Kapitan Sino.

Hindi ako magaling sa pag buo ng synopsis kaya pag pasensyahan niyo na ako, it goes something like this :

Umiikot ang storya kay Galo at sa kanyang pang araw-araw na experience sa kanyang buhay sa pamamagitan ng pag susulat sa kanyang journal. Sinusulat niya ang kung anu man ang pumasok sa isip niya  at mga flash backs na nangyari sa kanyang buhay, sa eskwela, bigong pagibig, problema sa bahay, makukulit na pinsan, pag layas sa tinutulyan, ang misteyosang lola niya at ang mga di pangkaraniwang pangyayari sa paguwi nia sa probinsya at panunuluyan sa bahay ng kanyang lola.

I won’t reveal more of the story dahil magiging boring kung iku-kwento ko ang lahat lahat at hindi niyo na gugustuhin na bumili ng sarili ninyong kopya ng libro.

Marami din kayong mare-realize after niyo basahin tong libro na ito (unless kung hindi nio inintindi yung mga nasulat sa libro na ito).

May napagtanto ako after ko mabasa ang libro na ito, may pag ka- Technophobic si Bob Ong. una kong napansin to nung mabasa ko ang mga nauna niyang libro.

Anyways, I really suggest that grab your self a copy of this book and hindi kayo mag sisi sa pag bili at pag babasa sa obra na ito..